Fabulae Brevis

ORPHEVS ET EVRYDICĒ

Orpheus and Eurydice, Edward Poynter, 1862

Multae fābulae nārrantur dē Orpheō, quī ā Mūsīs doctus erat citharā lūdere. In pictūrā Orpheus ex īnferīs ascendit. Cūr in īnferīs erat? Dēscendit in īnferīs quod uxor eius Eurydicē morte abreptā iam subterrā ā Plūtōne tenēbātur. Dolōre oppressus Orpheus cōnstituit Plūtōnī appropinquāre et uxōrem ab eō petere.

Iānua rēgnī Plūtōnis ā Cerberō, cane ferōcī, quī tria habēbat capita cūstōdiēbātur. Orpheus quod semper ēsuriēbat Cerberus, frusta cibī ad eum coniēcit et, dum cibus arripitur ā Cerberō, in rēgnum intrāvit. Per umbrās ībat Orpheus; uxōrem diū et dīligenter quaerēbat. Umbrās et Plūtōnem cantibus et citharā oblectāvit et fascināvit. Tandem Plūtō dolōre eius commōtus, “Licet tibi,” inquit, “uxōrem tuam redūcere, sed hāc condiciōne: Eurydicē exībit ad lūcem tē sequēns; tū vetāris eam respicere. Sī tū respiciēs, ea retrahētur neque umquam iterum ad vīvōs remittētur.”

Mox Eurydicē ex umbrīs dūcēbātur. Tum Orphēum sequēns ad lūcem lentē ascendēbat. Orpheus, quamquam uxōrem vidēre valdē dēsīderābat, ascendēbat neque respexit. Iam ad lūcem paene adveniēbant cum Orpheus amōre oppressus est. Respexit. Eurydicē revocāta ad Plūtōnem retracta est neque ad lūcem umquam reddita est.