NIOBĒ
Niobē erat fēmina superba. Erat rēgīna oppidī Thēbae in Graeciā. Ōlim incolās Thēbae ante āram Lātōnae convocābat. Agricolae oppidī magnī deam Lātōnam et līberōs duōs adōrant. Ante incolās rēgīna rogat, "Cūr Lātōnam adōrātis? Lātōnam nōn adōrō. Spectātisne deam? Estne pulchra? Estne valida? Appāretne in locīs apertīs aut in silvīs obscūrī cēlat? Sum Pulchra. Mea fōrma est digna dea. Mea familia erat et est magna. Thēbam aedificābāmus. Monumenta et ōrnāmenta oppidōrum cēterōrum Thēbam portābimus. Dea Lātōna duōs līberōs habet sed bis septem līberōs habeō. Magnam ēt validam familiam Thēbae sepectātis." Propter rēgīnam superbam incolae Thēbae Lātōnam nōn iam adōrant. In ārīs deā sunt nōn flammae et templa sunt obscūra.
Lātōna est īrāta. Virī et puerī in agrīs lātīs remanent et ad āram nōn appropinquant. Fēminae et puellae ad templa nōn ambulant. Lātōna līberīs Apollinī et Diānae nārrat, "Agricolae ārae meae propinquae nōn sunt sed in agrīs labōrant." Dea rēgīnam et līberōs culpat, et putat, "Contrā mē rēgīna bellum dēclārat sed meī līberī sine proeliō femīnam superbam superābunt." Itaque Lātōna līberīs nārrat, "Nunc fīliae et fīliī incolārum Thēbae ad meam āram nōn properant. Mē adōrāre nōn dēsīderant sed mox vōs nōn adōrābunt.
Līberī Lātōnae ab deā īrātā discēdunt. Trāns caelum per nimbōs ad locum prope Thēbam properant. Fīlius et fīlia Lātōnae multās sagittās habet. Sagittae sunt poena rēgīnae superbae. Sub nimbīs līberī Lātōnae fīliōs rēgīnae vident. In equīs sedēbant et amīcōs expectābant. Apollō, fīlius Lātōnae, Ismēnum spectat. Sagitta ab nimbō ad Ismēnum in terrā volat. Puerī fugant sed sagittae deōrum celerius volant. Ūna sagitta duōs puerōs necābat. Ūnus fīlius remanēbat et dēclārābat, "Lātonam amō et ante āram adōrābō! Dē septem fīliīs remaneō. Estisne īrātī mihi?!"
Apollō puerum miserum audit sed animum suum nōn movet. Sagitā postrēma ad fīlium sōlum per nimbōs volat et puerum necat. Incolae Thēbae fīliōs mortuōs spectant. Servī rēgīnae nārrant, "Fīliī tuī sunt mortuī." Rēgīna nōn respondet sed deōs culpat. Fēmina invidiam amīcōrum et miseriam inimīcōrum habet. Puerī oppidī dolent. Puellae lacrimant. Vir rēgīnae superbae dolet et sē necat. Fīliī erant rēgīnae cārī, sed rēgīna deōs nōn timet. Dēclārat, "Deī meae familiae nōn nocent. Meus vir et septem fīliī sunt mortuī. Deī nōn miseriam habent. Invidiam sōlam habent. Propter causam mea vīta erit dūra, sed septem fīliās habeō. Lātōna īrāta ūnam habet. Lātōna, tuōs līberōs nōn laudāmus."
Ex numbīs sagittāe plūrimae volant. Deī septem fīliās necant. Līberōs mortuōs rēgīna spectat. Nōn movet nec deōs laudat. Nōn rogat, "Spectātīsne Lātōnam?" Rēgīna superba est dūra sed dolet. Deī rēgīnam in saxum mūtant. Ex saxō est fluvius. Niobē tāndēm lacrimat.